Spur er hvort ekki sé kominn einhver fiðringur í menn er gjarnan spurt þessa dagana, snjór farinn að sjást í fjöllum og þokkalega runnið af mönnum eftir RingDing gleðina sem var haldin hátíðleg um miðjan sept.

Það er mál manna að RingDing hátíðin þetta árið hafi verið "af öðrum heimi" svo miklu var tjaldað til og vandað til verka af skemmtinefnd. Dagurinn byrjaði á hitting heima hjá Valti og frú og þar voru línur lagðar fyrir daginn. Dagskráin einföld og solid, fara upp í Selskóg þar sem skemmtinefnd hafði lagt ómælda vinnu við lagningu.. ekki einnar og ekki tveggja... ónei kæru lesendur... við erum að tala um þrjár þrautabrautir sem búið var að setja upp í skógarrjóðrinu.

Aukinheldur var boðið upp á veitingar á meðan á keppni stóð sem voru hreinlega ekki "af þessum heimi", þ.e. sushi bita og snittur með villibráð. Herlegheitunum var síðan skolað niður með hvítu, rauðu ellegar bjór af eigin vali. Skemmtinefnd fékk í lið með sér landslið skipuleggjenda af þrautabrautum og kunnum við þeim bestu þakkir fyrir.  Árangur félagsmanna og maka var heldur misjafn í brautunum en keppendur reyndu þó og keppnisskapið var komið í gott stand þegar á daginn leið.

Um kvöldið var síðan blásið til veislu þar sem boðið var upp á nautalundir með öllu tilheyrandi og enn og aftur urðu menn agndofa yfir skemmtinefndinni, að þessu sinni v/ óviðjafnanlegra eldunarhæfileika þar sem lundirnar sem voru bornar fram hver á fætur annarri voru svo mjúkar að það hefði mátt tyggja þær með augnlokunum. Eftirrétturinn var heldur ekki af verri endanum miðað við hvernig félagsmenn og makar sleiktu skálarnar að innan. Var mál manna að maturinn hefði verið "af öðrum heimi". Jafnframt fór fram verðlaunaafhending eftir keppnir dagsins og frammistöðu síðasta vetrar.

Úrslit voru sem hér segir:

1 þraut. Fyrstur og frú Fyrst

2 þraut. Gjaldkerinn og Gjaldkerafrúin

3 þraut. Seinastur og frú Seinust

 

Farandbikarinn fyrir "mestu tilþrif vetrar" fór til Þess Fótgangandi. Í umsögn nefndar sagði m.a. "Félagsmaðurinn sem um ræðir hefur þann járnaga á sinni sleðamennsku að undrun sætir. Ekki skiptir neinu máli hvernig viðrar úti, hvort sem færið er hart, bleyta, þurrt, jafnfallið eða púður dauðans né hvort farið er í styttri ferðir eða lengri þá er ekkert sem hreyfir við honum... hann bara notar  græjuna ekki neitt. Dómnefnd er því sammála því að félagsmaðurinn skari fram úr öðrum félagsmönnum á þessu sviði og hafi þannig sýnt tilþrif sem vonandi verða aldrei leikin eftir"

 

Frú Valtur fékk síðan sérstök verðlaun... bara af því að hún hefur alltaf fengið verðlaun frá því að þessar hátíðir hófust.

 

Fyrstur fékk síðan sérstök heiðursverðlaun dómnefndar sem veisluglaðasti einstaklingurinn innan hópsins. En það var nánast alveg sama hvenær hringt var í hann að annaðhvort var hann í veislu, á leiðinni í veislu, skipuleggja veislu eða hafði kannski mögulega frétt af einhverri veislu sem hann þurfti að vera í.

 

Kvöldinu var síðan eytt í segja grobbsögur og koníaksdrykkju eins og hópnum sæmir.

 

En að máli málanna...

 

Nú er veturinn að nálgast og menn að fara að hugsa um rífa sleðana upp úr mykjuhaugunum og fara að hugsa um kvikindin. Gjaldkerinn er byrjaður og er ég ekki frá því að um mann fari smá hrollur þegar hugsað er um fyrri viðgerðir á Hlunknum.

Eins og glöggir lesendur síðunnar muna þá stóð fyrir dyrum startaraviðgerð á Hlunknum sem endaði þannig að nágranni Gjaldkerans, Sendlaræfillinn var óvígur á eftir og endaði með að fara á sjúkrahús í aðgerð og enduðu viðskiptin við Gjaldkerann þannig að hann ákvað að selja allt sitt og flytja til Noregs, eða eins og hann orðaði það sjálfur "bara sem allra lengst í burtu frá honum"

 

Nú standa semsagt fyrir dyrum viðgerðir á Hlunknum.. og hvað skyldi nú vera að .. jú, hann startar ekki. Vandamálið endurtók sig þegar Hlunkurinn var stöðvaður úti á miðju Hálslóni, hálffrosnu. Þegar átti að skella Hlunknum aftur í gang harðneitaði hann og eru menn ekki frá því að hafi farið um Gjaldkerann þegar stóð útá miðju lóni og togaði sem óður maður meðan vætlaði undir hann og vitað var að það eru nú ekki nema um 150 metrar til botns.

 

Gjaldkerinn skilur sjálfsagt ekkert í því að aðrir félagsmenn svari ekki símanum á kvöldin þegar hann er að hringja því menn eru logandi hræddir um að nú sé hann að væla eftir aðstoð við startaraskipti. Þó fréttist að hann væri búinn að véla hrekklausa Stálmúsina inn í skúrinn hjá sér og væri farinn að skipa honum fyrir, því ljóst er að ekki ætlar hann að gera þetta sjálfur eftir að hafa horft á eftir handleggi Sendilsins. Við hinir reynum að fylgjast með af hliðarlínunni og reynum kannski að hafa samband við Gjaldkerann þegar snjóar meira í fjöll... Stálmúsin hefur hinsvegar ekki sést í einhverja daga.

Valtur út

 

Þrátt fyrir gríðarlegt bloggleysi upp á síðkastið eru menn ekki alveg dauðir úr öllum æðum. Einna helst er að frétta að Valtur gamli er aftur kominn á skaflinn og tilbúinn til átaka sem aldrei fyrr. Kanadamenn ákváðu loks að hætta að kvelja undirritaðan og senda sveifarásinn af stað. Það tók samtals tæpa 3 mánuði að fá hann frá Kanadahreppi. Eftir viðgerð er búið að laumast nokkrar ferðir á heiðina góðu til að tilkeyra en árangurinn ekki verið sem skyldi og er þar helst um að kenna stöðugu harðfenni sem er búið að vera á heiðinni síðustu dægur. .. stóð til á tímabili að taka hitaljósið úr sambandi...

Eitthvað hafa menn verið að keyra upp á síðkastið en ekkert til stórræðanna. Einhverjir eru ógangfærir, að venju er  Langi latur úrbræddur, en Fremstur náði að bræða úr honum þegar hann þurfti að færa hann til á planinu fyrr í vetur, Hlunkurinn hjá Gjaldkeranum var lengi vel óvinnufær þar sem hann braut undan sér kerruna og festist inni í henni, þó er búið að bjarga því.  

2 apríl s.l. var loks farið af stað í sæmilegan túr og var stefnt á góða tilkeyrslu á gripnum. Hittumst á N1 planinu kl. 9 um morguninn, íbúar í efri byggðum..  Árnarnir, þ.e. Páll og Jón, Spörrinn, Rétturinn, BraBra og neðribæjarbúinn Valtur. Tókum af á Breiðdalsheiði og ókum sem leið lá yfir Öxi í átt að Þrándarjökli, færið var ansi hart til að byrja með og ekki laust við að færi aðeins um menn, en það var ástæðulaust þvi eftir því sem við komumst lengra inn á hálendið mýktist færið verulega og þegar við vorum komnir inn að jökli vorum við farnir að keyra í 15 - 20 cm nýjum snjó. Fórum sem leið lá inn í skálann við Kollumúla, Egilssel og vorum þar um kl 1. Þar var tankað og borðaður hádegismatur. Í framhaldi var ákveðið að stefna norður að Bjarnahýði og kíkja í skálann þar. Síðan var ekið yfir Ódáðavötnin, yfir Öxi og út á Breiðdalsheiði. Skiluðum okkur aftir í bílana rétt um kl. 16.00.  

Á tímabili leist mér ekkert á þetta sem tilkeyrsluferð þar sem keyrt var í þungu færi upp brattar brekkur og þurfti að kreista hvert einasta hestafl úr Valti gamla sem kanadamennirnir sendu yfir hafið, en hann hafði það af greyið.

Vikunni á eftir fórum við Gjaldkerinn og Sendillinn á heiðina góðu eftir vinnu, lentum í ágætis færi og náðum að festa okkur nokkrum sinnum... gott ef Gjaldkerinn var ekki með myndavél í vasanum.... og gott ef seinastur var ekki með forláta videokameru í vikunni þar á undan...

Valtur út í bili

Sleðinn var drifinn úr skúrnum snemma á sunnudagsmorgni svona rétt til að geta sagt frá því að sleðinn hafi verið hreifður í apríl mánuði. Statistikkin um ferðir per. mánuði frá ármótum að telja er þó ennþá minna en einn.
Færið reyndist vera grjóthart svo snemma morgunns, en með því að raða klastykkjum í farangursgrindina góðu sem kennd hefur verið við Cortinu var hægt að læðast án hitavandamála útundir Skýhjúkinn þar sem markaði aðeins í snjóinn. Nokkar myndir settar í albúm.

Að það séu til myndir frá Laugardeginum 

Stutt heimsókn í Stafdalinn seinnipartinn 19 mars eftir að börnin höfðu náð að koma köllunum af stað á Heiðarbrúnina vegna bekkjahittings fyrir hádegið. Fundum smá púður í gilinu á Heiðarbrúninni að vestanverðu eins og sjá má í myndaalbúmi en í Stafdal og Vestdalsvatninu var ca 15 - 20 sm jafnfallið púður sem ekkert hafði fokið til.

Það hafa verið fallegar harðfennis myndirnar sem verið hafa í vefmyndavélum á Fjarðarheiðinn og Oddskarði og víðar  í sólinni undanfarna dag. Smájeppar hafa keyrt þangað sem þeim dettur til hugar og mótorhjólastrákarnir rúntandi út í Dyrfjöll, svo ekki sé nú mynnst  um öll götuhjólin sem standa stundum í röðum við bensínstöðvaranar þessa dagana þannig að það verður ekki hjá því komist að líta á dagatalið til að fullvissa sig um að ennþá sé mars mánuður. En það er nú einhver norðanátt í kortunum þessa dagana hvað sem það endist nú. Það fer kanski fyrir okkur eins og sléttuúlfinum að við gefumst bara upp á sleðamenskunni og opnum sleðapartasölu.   

Við félagarnir bíðum í ofvæni eftir nýja mótornum fyrir Valt sem ekkert bólar á frá Útlöndum. Hópnum hefur hinsvegar borist myndband af prufugangsetningunni. Kannski að Disel sé hans framtíð.

http://www.youtube.com/watch?v=oiyFf26woLk&feature=related

Fyrstur

Gleðilegt nýtt ár.

Í gærkveldi kom loks að því sleðarnir væru teknir úr skúrnum þegar Gjalkerinn og Fyrstur fóru í kvöldrúnt og keyrðu í tæpa tvo tíma. Mikið af þurrum og lausum snjó er komið á Heiðina góðu, færið mjúkt og þurfti reglulga að hreinsa ljósin svo eitthvað sægist fyrir snjó. Fyrsta festa vetrarins er komin í hús hjá  Fyrstum þannig að ljóst er að sleðatímabilið er hafið.

Myndin hér fyrir neðan er tekin á leiðinni heim þar sem sleðarnir ýttu mjöllinni á undan sér.


Að lokum er rétt að minna á tegilinn fyrir Snjólf sleðakúbb hér til hliðar. Því þar eru menn og konur með einbeittan sleðavilja á ferð.

Smá update á statusinn á sendlinum og Gjaldkeranum. Sendillinn er kominn úr aðgerð og skartar stóru gifsi og vondu skapi. Öllum sem á vegi hans verða er hótað lögsókn, algjörlega óháð því hvort menn hafa unnið til þess eða ekki, þar er nú ekki farið í manngreinaálit. Annars er nú talið að hann hafi lúmskt gaman af þessu sérstaklega þar sem sést hafi til Gjaldkerans vera að moka bíl Sendilsins út úr stæðinu í síðustu viku.

Startarinn er kominn aftur í hlunkinn og hann er tilbúinn til notkunar ef snjórinn heldur í þessari rigningartíð... Hér fór frostið í 22 gráður þ. 22 des og í gær var um 30 stigum hlýrra.....

Öllum lesendum óskum við RingDingararar gleðilegra jóla

Kv, Valtur

Fyrstur hélt sitt árlega frumsýningarpartí í skúrnum um síðustu helgi. Að vanda var vel veitt bæði í mat og drykk. Pollaræfillinn sem er verið að frumsýna þriðja árið í röð var nú meira svona í aukahlutverki og sýndist mörgum hann vera farinn að fella tár... allvega var einhver dökkur pollur undir honum hmmm.  Gjaldkerinn mætti með nýjustu sleðamyndirnar sem var varpað á bílskúrsvegginn auk þess sem Valtur hélt erindi um samanburðarrannsóknir Ski-Doo vs Polaris Assault. Ekki þarf að spyrja að því að þar var fyllsta hlutleysis gætt.

En að öðru og merkilegra máli.... Nú fer að styttast í sleðavertíðina og þá fara menn, eðli samkvæmt að gera klárt. Að mörgu er að hyggja enda flotinn farinn að eldast og mannskapurinn með.

Gjaldkerinn ákvað í vikunni að fara að gera líterinn klárann. Eins og lög gera ráð fyrir bakkaði hann kerrunni að skúrnum og ætlaði að reka í gang.. en líterinn neitaði að starta og var með almennan uppsteyt. Þá var ekkert annað að gera en að draga kvikindið aftan úr kerrunni og inn á gólf. Gjaldkerinn hafði þetta nú af með þrjóskuna að vopni en eitthvað small nú í bakinu á þeim gamla við aðfararinar og var hann hálfaumur á eftir.  Þar sem líterinn stóð nú í bílskúrnum var farið að skoða hvað gæti nú mögulega hrjáð apparatið.. niðurstaða rannsóknarinnar var að startarinn væri sennilega eitthvað að svíkja.  Þar sem kerinn var að drepast í bakinu eftir að hafa dregið hlunkinn úr kerrunni hringdi hann yfir götuna í Sendilinn vin sinn. Það vill nebblilega svo til að Gjaldkerinn og Sendillinn eru nágrannar. Ekki stóð á Sendlinum að koma til aðstoðar og með skrúflykil að vopni réðst hann á líterinn og byrjaði að skrúfa sem óður maður. Varla var farið að losna um startarann þegar Sendlaræfillinn rekur hendina eitthvað í og fer að blæða... Sendillinn, hálf aumur og kjökrandi skreiðst þó yfir götuna til að láta konuna búa um sárið.. en sem betur fer er hún hjúkrunarkona og hefur nú séð ýmislegt. Hún var fljót að sjá að þetta væri nú eitthvað meira en smáskeina og dreif kallinn, sem var farin að háskæla, upp á spítala þar sem kom í ljós að hann hafið tekið í sundur eitthvað af sinum og drasli sem á ekki að taka i sundur og gipsaði hann í hvelli upp að olnboga.

Staðan er þannig í dag, Gjaldkerinn er byrjaður að haltra um, Sendillinn er á leið til Akureyrar í aðgerð á hendi en startarinn er enn í Líternum sem stendur keikur á gólfinu.

Með jólakveðju, Valtur

Félagsmenn RingDing eru nú ekki alveg dauðir þó svo að síðuritari hafi ekki staðið sig sem skyldi. Í haust var okkar árlega uppskeruhátíð í umsjón Gjaldkerans og Fyrsts. Að þessu sinni var keppt í þríþraut þar sem konunum  var boðið með.  Fyrst var keppt í skotfimi með haglara, öðru lagi akstri á mótorhjóli og síðasta greinin reyndist svo vera eggjakast.... Ekki þurfti að spyrja að því að skipuleggjendur gerðu allt sem þeir gátu til að leggja stein í götu annarra þátttakenda en höfðu ekki erindi sem erfiði..  meira að segja harðsoðnu eggin þeirra sprungu framan í þá... Annars heppnaðist þetta nú þokkalega hjá strákunum, við hinir teljum nú að konurnar þeirra hafi verið með puttana í þessu og þess vegna hafi þetta bjargast fyrir horn... Um kvöldið var hin eiginlega uppskeruhátíð þar sem veitt voru hin ýmsu verðlaun.

Fremsta var afhentur farandbikarinn fyrir tilþrif vetrarins sem voru veitt fyrir frækilega frammistöðu þegar hann dró ónefndan Eskifjarðasleða vélarvana heim af fjalli, gekk hann svo rösklega til verks að minnstu munaði að hann dræpi bæði knapa og klár við aðfarirnar.

Valtur nældi sér í eignargrip gerðan úr stimpli sem viðurkenningu fyrir flesta ónýta mótora s.l. vetur.

Af félagsmönnum er eftirfarandi að frétta...

Fyrstur verður með árlegt frumsýningarpartí á Polaris. Þessi veisla er orðinn einn af árvissu punktum í félagsstarfinu. Sleðinn er reyndar alltaf sá sami en veitingarnar eru alltaf nýjar.

Fremstur er að gera sig kláran í sleðaveturinn mikla. Hann er þegar byrjaður að keyra og er þegar búinn að skrá sig í a.m.k.  3 sleðahópa í vetur. Ef talningar standast þá er verið að tilkeyra Pollann í fimmta skipti... hann er nú að verða kominn í 3 þúsund km.

Gjaldkerinn talar mikið og hátt um endurnýjun, liggur á netinu og skoðar sleða í gríð og erg ýmist nýja, notaða, langa eða stutta allt eftir því hvernig hann vaknar þann daginn. Allir heita þeir þó SkiDoo en það er aðallega af hagkvæmnisástæðum, hann á svo mikið af merktum fatnaði að sennilega verður dýrara að skipta því öllu út en að endurnýja í nýju merki.

Valtur liggur líka á netinu meira og minna og pantar sér varahluti eftir að valtur gamli gafst upp. Þegar hefur borist einn farmur af varahlutum frá Ameríkuhreppi og von er á öðrum farmi frá frændum þeirra í Kanada.  Sagan segir að eftir að Valtur fór í SkiDoo umboðið til að athuga með verð á varahlutum  hafi starfmenn þess þurft að jumpstarta honum aftur í gang... og rukkað fyrir það.

Sá fótgangandi er byrjaður með sínar árlegu yfirlýsingar um að nú verði tekið á því og það þýði ekki að vera með neinn aulahátt í sleðamennskunni í vetur... vegna þess að í þessum félagsskap séu sko engar kellingar og ho.... Hann er þegar byrjaður að legga grunn að olíuskiptum, leguskiptum, bensínskiptum, nýrri reim, nýjum kertum og helstu atriðum fyrir dagstúrinn í vetur.

Seinastur er ekkert farinn að hugsa um veturinn, það gæti þó farið að styttast því hann sagði um daginn að honum væri hálfkalt.

Sléttuúlfsöðlingurinn er flúinn í atvinnuleysið og kreppuna til Sódómu og er búinn að koma sér fyrir í 4ra herbergja blokkaríbúð í Kópavogi með útsýni yfir matarraðir mæðrastyrksnefndar og KPMG. Hann stundar þó vinnu ennþá frá Hornafirði og rennir á milli í rólegheitunum... hva.. þetta eru nú ekki nema rétt um 500 km, hvor leið.

Valtur yfir og út í bili

Nú á laugardaginn var ákveðið að kíkja á Fljótsdalsheiðina og kanna aðeins leiði og snjóalög við Snæfell og í Kverkfjöllum.  

Hittumst við nokkrir hressir við planið hjá N1 og fyrsta verk var að þvo sleðann hjá Fremstum því ekki er  hægt að fara með sleðann haugskítugann á skaflinn.  Var engu líkara en fremstur væri með illa hirtan Lynx í eftirdragi, en svo reyndist nú sem betur fer ekki vera og skartaði pollinn sínu fegursta eftir þvott og gott ef það bættust ekki fjölmörg hestöfl við fákinn einnig við þvottinn.  Að því loknu var farið yfir gátlistann fyrir ferðina en listinn sá felst bara í því athuga hvort fremstur sé með nóg af tóbaki og eldfærum.  Svo reyndist vera og því ákveðið að halda straks af stað, en eitthvað var firðingurinn tvístígandi yfir því að leggja af stað og hafðist það upp úr honum um síðir að núverandi eginkona hans hafði sent hann bæði nestis- og veskislausan af stað í hérað.  Úr því var að sjálfsögðu bætt hið snarasta og Fremstur lagði af stað úttroðinn af nesti fyrir daginn.

Ekið var inn Fljótsdalsheiði í þvílíku blíðskaparveðri, logni,  glampandi sól og hvergi ský að sjá á himni og tekið af utan við Snæfell, þetta var nú dagur sem lofaði aldeilis góðu.   Þá var hringt og reyndist það vera Hornfirðingurinn sem kennir sig við langflottastann, en átti nú lítið sammerkt með honum þennann daginn.  Skipulögð hafði verið stórsveit frá Hornafirði á jökul og bæði talað um þotur og skriðdreka til að flytja bensin yfir jökul. Þegar við spurðum um ferðafélagana kom það í ljós karlinn var einn á ferð, eða réttara sagt hann var einn stop eftir nokkra metra ferðalag frá Jöklaseli.    Það hefur nú loðað við félagsskapinn að helst þurfi að leggja af stað fyrir allar aldir og það var nú raunin þennan morgunninn. Jökullinn eitt klakastykki og því ekkert annað að bíða meðan sólin linaði jökulinn.  Í Þetta skiptið hefði nú verið betra að gefa sér tíma til að þvo sleðann til að koma vel fyrir á jöklinum.

Horfnirðingurinn hafði semsagt skipulagt daginn fyrir okkur og tekið að sér farastjórn og skildi mætingarstaður vera við Snæfellsskála.  Fara átti á Snæfell og skoða sig um í nágrenni þess.  En áætlun okkar var breitt í snarhasti og ókum við inn á hinn fyrirframákveðna mætingarstað við Snæfellskála og þaðan inn með Þjófahnjúkum, inn á Brúarjökul og stefnan tekin til vesturs í átt að Kverkfjöllum  meðan  Horfirðingurinn horfði á sinn skítuga Lynx hinumegin á jöklinum.  Nýr mætingarstaður hafði verið ákveðinn, Kverkfjallaraninn og hittum við þar eftir að hafa ekið Brúarjökulinn í nokkuð hörðu færi.  Horfirðingurinn hafði gefist upp á að horfa á skítugann Lynxinn og var á undan okkur á mótstað og urðu þar fagnaðarfundir.  Það er hinsvegar ljóst að það þarf að útbúa gátlista fyrir karlinn því hann hafði lagt af stað með kveikjara sem virkar ekki í kulda og var því ekkert búinn að anda að sér fersku fjallalofti frá því að hann lagði af stað heiman frá sér í myrkri.  En eftir að við vorum búnir að hafa sögustund, horfa á þotuumferðina í háloftunum, gosmökkin úr Eyjafjallajökli, dást að rauða litnum á pollanum hjá fremstum sem hafði við þvottinn bætt við sig amk 30 hestöflum, nema hestaflaukninginn hafi verið í boði Storms, var stefnan tekin upp á Kverkfjallajökul í áttina að Hveradal.  Færið var ennþá mjög hart upp á jöklinum í 1700-1800metra hæð og þar var stoppað meðan sleðarnir voru kældir. Heldum að því loku að Jorfa, kofa jöklara í Hveradal og fengum okkur nesti við eystri sigketilinn í Hveradal.   Eftir gott stop í sigkatlinum var rennt að Jörfa og frameftir gilinu. Hveradalurinn er hreint magnaður staður með sjóðandi hveri og fjölbreytilegum litasamsetningum og jarðmyndunum  innan um jökulinn. Eftir að hafa skoða sig um í góðan tíma í dalnum var haldið til baka yfir í Kverkfjallaranann og var þá Hornfirðinurinn greinlega búinn að fá nóg af því að aka á skítugum sleðanum á jökli og var ekki við hann nokkru tauti komandi og brunaði hann beint aftur í Jöklasel og náði víst ágætis meðahraða út úr feðinni þrátt fyrir að hafa verið stop á jöklinum í nokkra klukkutíma I upphafi ferðar.  Við félaganir, Fremstur, Gjalkerinn og Fyrstur héldum til baka austur yfir Brúarjökul.  Skýjað var orðið á toppi Snæfells þegar við vorum komnir austur fyrir Jökulsá og fórum við því niður á Maríutungurnar og út á Vesturöræfin þar sem við tóku krapablámar með tilheyrandi fleytingum, komum við í Sauðakofa og héldum síðan í bílana alsælir með sérlega velheppnaðan Ringding dag og tæplega 200km ekna.